Śremski Wywiad: Dzień dobry!

Emil Majsner: Dzień dobry!

ŚW: Idea naszych wywiadów jest taka, żeby lepiej poznać ludzi związanych ze Śremem. Zawsze na początku zadajemy kilka prostych pytań. Pana ulubiony kolor?

EM: Niebieski.

ŚW: Ulubiony film?

EM: Mam kilka, ale na pierwszym miejscu chyba „Forrest Gump”.

ŚW: Ulubiony serial?

EM: „Janosik” i „Ranczo”.

ŚW: Ulubiona książka?

EM: Dla kompletnego odmóżdżenia i przeniesienia się w spokojne i luzackie lata młodzieńcze lubię wracać do serii „Pan Samochodzik”.

ŚW: Ulubiona piosenka?

EM: Zawsze lubiłem piosenkę zespołu ABBA – „The Winner Takes It All”. Ale słucham też namiętnie wszelkich piosenek góralskich. A ostatnio wpadło mi w ogóle w ucho Jerusalema.

ŚW: Ulubiony cytat/motto życiowe?

EM: Mam taką myśl, do której często w życiu wracam. To jest cytat z „Forresta Gumpa”, dosyć długi, ale zawiera się w słowach: walcz z mrokiem, omijaj rafy i nigdy się nie poddawaj.

ŚW: Ulubione danie?

EM: Pyzy albo spaghetti.

ŚW: Ulubiony drink?

EM: Drinków staram się nie pijać. Jeśli już, piję czystą wódkę.

ŚW: Czy nadużywa pan jakiegoś słowa?

ŚW: Wstyd się przyznać, ale nadużywam i nie nadaje się ono do publikowania [śmiech].

ŚW: Gdyby był pan zwierzęciem, byłby pan…

EM: Lisem i lwem, czyli jak u Machiavellego.

ŚW: Czego się pan boi?

EM: Boję się tylko jednej rzeczy: choroby bliskich. Ze wszystkimi innymi problemami można sobie poradzić. Z tym niestety nie.

ŚW: Czuje się pan lubiany w Śremie?

EM: Wiem, że zabrzmię jak bufon, ale myślę, że w większości tak. Chociaż wiadomo, że jest grupa ludzi, którzy mnie nie trawią.

ŚW: A czy pan kogoś w Śremie nie trawi?

EM: [zastanowienie] Długa lista by była [śmiech]! A tak poważnie, to nie ma w Śremie ludzi, których bym nienawidził. Są ludzie, których mniej lubię.

ŚW: A Śrem pan lubi? Za co?

EM: Lubię Śrem za ciekawe inicjatywy ludzi. Trzeba przyznać, że one się rodzą, tylko nie bardzo mają gdzie i jak się później rozwijać. Mieszkańcy Śremu są kreatywni. Lubię to.

ŚW: A co pana najbardziej wkurza w Śremie?

EM: Dużo jest takich spraw. Ponieważ wiem, że wywiad jest adresowany raczej do młodych ludzi, dlatego powiem o tym, że mało jest w Śremie miejsc, gdzie możnaby rozwijać swoje pasje i zainteresowania. Dla osób starszych pewną alternatywą jest klub seniora, ale młodzi ludzie z różnymi swoimi talentami nie bardzo mają co zrobić, ani dokąd się udać. Niestety w Śremie, jeśli coś trzeba sformalizować, od razu wchodzi tam polityka. A ja zawsze powtarzam, że takie dziedziny jak sport i kultura powinny być absolutnie poza nią.

I wkurzają mnie wreszcie różne polityczne właśnie powiązania i… [pauza] macki lokalnych władz. Wiem, że to mocne słowo, ale niech zostanie.

ŚW: Skoro wspomniał pan już o sporcie, chciałem poruszyć temat pana pasji do tenisa. Działa pan w Śremskim Towarzystwie Tenisowym.

EM: Śremskie Towarzystwo Tenisowe istnieje w zasadzie od ponad dwudziestu lat. Początkowo funkcjonowało dobrze, ale ponieważ w Śremie w pewnym momencie infrastruktura tenisowa przestała się rozwijać, Towarzystwo zawiesiło swoją działalność. Trzy lata temu powstał kort na Psarskim, a ja wróciłem do gry w tenisa (trenowałem trochę w młodości). Zaproszono mnie wówczas do współpracy i dzisiaj działamy wspólnie.

ŚW: Jest pan członkiem jeszcze jednej organizacji – Stowarzyszenia Otwarty Powiat Śremski. Jaka jest pana rola w nim?

EM: Jestem jego nieformalnym liderem, chociaż nie chcieliśmy wybierać oficjalnie żadnego prezesa. Nie da się ukryć, że swego czasu mocno angażowałem się – to żaden wstyd – w śremskie środowisko kukizowe. Kiedy Paweł skręcił jednak w stronę PSL, stwierdziłem, że wolność i antysystemowość jego organizacji się skończyła. Rozumiem, dlaczego to zrobił (taki mamy system), ale nie podobało mi się to. Zresztą duża polityka nigdy nie była mi po drodze. Uważam, że można wykazać się dużo bardziej na lokalnym podwórku, które nie jest skażone polityką z Warszawy. Stąd pomysł na ruch, oparty wprawdzie w większości na ludziach związanych wcześniej z Kukizem, który łączyłby śremian nieodnajdujących się w ramach innych ugrupowań politycznych.

ŚW: Ile interpelacji – jako radny – napisał pan do tej pory?

EM: Nie chciałbym się licytować. Kiedyś nawet zarzucano mi, że idę w ilość, a nie w jakość. Interpelacji złożyłem faktycznie dużo, bo około 35 (i kilkanaście zapytań). Jest to jedno z najważniejszych narzędzi, jakimi dysponuje rada powiatu, dotychczas mało wykorzystywane przez śremskich radnych.

ŚW: Czy to narzędzie może faktycznie pomóc w rozwiązaniu takich problemów, jak np. dziury w drogach i niedokończone chodniki na wsiach?

EM: Jak najbardziej. Problemy wsi są dla mnie bardzo ważne. Do tej pory tereny wiejskie w powiecie śremskim były zaniedbywane. Wynika to niestety z arytmetyki. Na wsi mieszka mniej ludzi niż w mieście, a to oznacza mniej głosów w wyborach. Ja na szczęście nie muszę patrzeć na te liczby. Od kilkunastu lat prowadzę firmę i to jest mój sposób na życie. Bycie radnym traktuję jako swego rodzaju wyróżnienie i zobowiązanie wobec ludzi. Chcę za kilkanaście lat móc spojrzeć na moją działalność społeczno-samorządową i powiedzieć, że nie spierniczyłem tego.

ŚW: Może moje pytanie zabrzmi nieco prowokująco, ale nie ma takie być. Proszę mi powiedzieć, kiedy będę mógł wsiąść w Śremie w pociąg do Czempinia?

EM: [śmiech] Fajne pytanie. Myślę, że za 5 lat. To są jednak tylko moje przypuszczenia. Ja jednak jestem oponentem, nie wrogiem, ale oponentem tego konkretnego projektu kolejowego. Obawiam się, że pieniądze, którą mają być tu wpompowane, nie wystarczą. Koszty utrzymania tej kolei spadną na barki samorządu.

ŚW: Mówimy o trzystu milionach złotych, prawda?

EM: Tak. Ale biorąc pod uwagę inflację, sądzę, że kwota ta „ładnie” się zaokrągli. Mówię to z przykrością. Oczywiście ludzie będą korzystać, bo każda forma komunikacji z dużą aglomeracją jest potrzebna. Ja jednak twierdzę, że nie w tym kształcie. Gdyby kolej prowadziła bezpośrednio do Poznania i byłby to szybki pociąg, który z jednym przystankiem dojeżdża do stolicy Wielkopolski w ciągu trzydziestu minut, robiłbym wszystko, żeby takie połączenie powstało. W proponowanej zaś formie nie będzie miało racji bytu. Pieniądze możnaby wykorzystać znacznie lepiej. Mam na to pomysł. Potrzebna byłaby jednak wola wielu środowisk; podmiotów województwa i organów centralnych. Powiem w skrócie: myślę, że ruch w kierunku Poznania i tak będzie oparty przede wszystkim o samochody. W wielu miastach Europy tworzy się tzw. trzeci/zmieniający się pas. Byłbym za tym, żeby wybudować dodatkowy pas ruchu ze Śremu w kierunku Poznania, z bezpośrednim wpięciem się w „jedenastkę”, tzw. katowicką, który rano służyłby ludziom jadącym do Poznania, a popołudniu i wieczorem – ludziom jadącym z Poznania.

ŚW: Co pan ma wspólnego z kinem plenerowym w Lucinach?

EM: Jestem zaangażowany w życie tej miejscowości. Od jedenastu lat mieszkam w Lucinach. Kino plenerowe na wsi było pionierskim pomysłem w naszej okolicy. Pierwsza edycja cieszyła się dużym zainteresowaniem. Musieliśmy dostawiać krzesełka. Ludzie przyszli ze swoimi leżaczkami, kocykami. Kapitalna sprawa! Myślę, że będziemy kontynuować ten projekt we współpracy z ŚOK-iem. Mamy już poparcie pani dyrektor.

ŚW: Chwalił pan w jednym ze swoich postów na Facebooku gazetę „Tygodnik Śremski” za obiektywizm. Stąd pytanie: jak pan ocenia sytuację rynku medialnego w Śremie?

EM: Mam 45 lat, więc obserwuję go już dość długo. Przede wszystkim mówimy w tym momencie głównie o gazetach. Portale wprawdzie istnieją, jednak znajdują się na razie w fazie niemowlęcej. Jeśli chodzi o prasę papierową, Tygodnik Śremski wydaje mi się najbardziej obiektywny, co nie oznacza, że całkowicie pozbawiony pewnych naleciałości. Każdą gazetę tworzą ludzie. Jednych lubią mniej, innych lubią bardziej. Widzę pozytywne zmiany dokonujące się w „Tygodniu Ziemi Śremskiej”, który także niegdyś ceniłem. Ostatnimy czasy gazeta ta pełniła jednak głównie funkcję tuby propagandowej. I wreszcie „Kurier Śremski”, który traktuję jako gazetę reklamową, też jest lekko skręcony. Piotr Hoffmann niestety stracił swoją bezstronność. Tęsknię za to za Bartkiem Klimczukiem w śremskich mediach.

ŚW: Jak pan postrzega relacje władzy z Kościołem na śremskim podwórku?

EM: [zastanowienie] Chyba są dobre. Wynika to z charakteru naszej miejscowości. Serial „Ranczo” jest świetnym odzwierciedleniem tego typu relacji.

ŚW: Dopytam. Dobre w znaczeniu przyjazne, czy dobre w znaczeniu takie, jakie powinny być?

EM: Dobre w znaczeniu przyjazne. Czy takie powinny być? Nie jestem pewien.

ŚW: Dziękuję za rozmowę.

EM: Bardzo dziękuję, było mi bardzo miło. Życzę wytrwałości i powodzenia. Dobra robota!


Wywiad pierwotnie opublikowano 8 lipca 2022.
Zdjęcie | prywatne archiwum