Śremski Wywiad: Cześć, Tomek!
Tomasz Żak: Zdrastwujtie!
ŚW: Po pierwsze: gratuluję zostania ojcem.
TŻ: Dziękuję.
ŚW: Andrzej Jarosław, tak?
TŻ: Dokładnie! Przyszły król Polski! [śmiech]
ŚW: A po drugie: gratuluję wydania książki.
TŻ: Również dziękuję.
ŚW: Pomysł na nasze wywiady jest taki, żeby lepiej poznać ludzi związanych ze Śremem. Dlatego na początek kilka szybkich pytanek. Ulubiony kolor?
TŻ: Różowy.
ŚW: Ulubiony film?
TŻ: To tak jakbyś pytał alkoholika, co pije… [zastanowienie] Barton Fink!
ŚW: Ulubiony serial?
TŻ: The Wire.
ŚW: Ulubiona książka? [mrugnięcie]
TŻ: Trzydziestka! [śmiech] Nie! Nie powiedziałem tego, żartowałem! Niech będzie: Podziemny krąg.
ŚW: Ulubiona piosenka?
TŻ: To są trudne pytania… Watch Me Rise zespołu Have Heart.
ŚW: Ulubiony cytat?
TŻ: Litania Bene Gesserit przeciw strachowi („Diuna”).
ŚW: Ulubione danie?
TŻ: Pizza.
ŚW: Ulubiony drink?
TŻ: Woda gazowana.
ŚW: Nie pijesz alkoholu?
TŻ: W ogóle.
ŚW: Czy nadużywasz jakiegoś słowa?
TŻ: K***a.
ŚW: Gdybyś był zwierzęciem, byłbyś…
TŻ: Szopem praczem lub leniwcem.
ŚW: Boisz się czegoś?
TŻ: Wielu rzeczy. Na poziomie somatycznym – igieł, na metafizycznym – starości (trochę).
ŚW: Myślę, że jesteś odpowiednim adresatem tego pytania. Śremianie wolą czytać czy uprawiać sport?
TŻ: Ciężko powiedzieć… Wydaje mi się, że lubią i to i to. Sportowców w Śremie – w każdej dyscyplinie – jest naprawdę bardzo dużo. Są biegacze, „kijkarze”, ludzie chodzący na siłownię. Zresztą im więcej w naszym mieście sportowych obiektów i zajęć, tym więcej ludzi decyduje się na ten rodzaj aktywności.
Czytać też oczywiście lubią, ale – moim zdaniem – aż tak tego nie widać. Śrem czytelniczo jest ostatnio w dołku. Mało w tym względzie się dzieje. Mało jest spotkań autorskich, imprez związanych z czytelnictwem.
Jednak nawet jeśli tego nie widać, na pewno wiele osób w Śremie czyta. Przynajmniej ja chcę w to wierzyć.
ŚW: Czujesz się lubiany w Śremie?
TŻ: Pomidor. [śmiech] I tak, i nie. Jak robisz rzeczy, które są w jakikolwiek sposób – mniej lub bardziej – medialne, zawsze masz zwolenników i przeciwników. Czasami niektórzy nie lubią cię po prostu dla samego nielubienia albo dla podcinania skrzydeł. Tak dla zasady. Wydaje mi się, że hejtowanie jest narodowym sportem Polaków. Bardzo lubię cytat z filmu „Bogowie”, że „Polak Polakowi to nawet porażki zazdrości”.
Myślę, że procentowo sympatia Śremian do mnie rozkłada się mniej więcej w stosunku 40 do 60. 40% mnie lubi, a 60% nie za bardzo.
ŚW: A czy ty kogoś nie lubisz w Śremie?
TŻ: Personalnie – nie. [pauza] Na pewno mogę powiedzieć, że nie lubię pewnych zachowań. Ale do nikogo nie żywię uczuć w stylu „nienawidzę gnoja”. Nic z tych rzeczy.
ŚW: Czy duża, ogólnopolska polityka przekłada się na sytuację w naszym mieście?
TŻ: Widać to chociażby po „wojnie bilbordowej”, przy rondzie. Ale również przy okazji takich sytuacji, jak np. zażarta dyskusja pod prowokacyjnym postem Piotrka Hoffmanna albo fala komentarzy po kolejnej maryjnej procesji [Męski Różaniec – przyp. red.] na ulicach Śremu. Jedni i drudzy skaczą sobie do gardeł. Na szczęście (?) jest to widoczne głównie w Internecie. Nie pamiętam, żeby np. rok temu – przy okazji Strajku Kobiet – dochodziło do jakichś spięć w realnym świecie. W sieci każdy jest kozakiem.
ŚW: Próbowałem wybadać Twoje poglądy polityczne i wyszło mi, że nie lubisz PiS-u, Konfederacji, PO i Lewicy…
TŻ: Nie, nie. Źle to zinterpretowałeś. Rzeczywiście nie lubię PiS-u i Konfederacji. Platforma się nie sprawdziła plus miała swoje afery. A Lewica wku***a mnie, bo zamiast wziąć się do roboty i zdobywać elektorat, toczy wewnętrzne wojenki. Światopoglądowo serduszko mam więc po lewej stronie, ale w tym kraju nie mam na kogo głosować. Moje poparcie w wyborach zdobywa zwykle Lewica, ale nie wrzucam kartki do urny z czystym sumieniem.
ŚW: Z polityki przeskoczmy na społeczeństwo. Przeczytałem, że początki gimnazjum nie były dla ciebie łatwe. Czy doszło kiedyś do tego, że zostałeś pobity w Śremie?
TŻ: Początki gimnazjum nie były łatwe, bo trafiłem do klasy, w której większość znała się już z podstawówki. Jako nowy/obcy (z jeszcze jednym kumplem) staliśmy się szybko targetem w różnych przepychankach. Ale kto nie miał w życiu epizodów pt. „chodź na górki, na solo”? Na szczęście sytuacja w przeciągu kilku miesięcy się wygładziła.
Rok temu ktoś mi groził pobiciem. [śmiech] Ale myślę, że to jakieś „pierdololo”.
ŚW: Mam dla ciebie cytat: kobiety są dużo odporniejsze od facetów. Wiesz czyje to słowa?
TŻ: Moje! Pomijam, że nie narzekają na 37,2 gorączki. Psychicznie są bardzo silne. Gdybym ja miał być kobietą w tym kraju, to naprawdę byłbym nieszczęśliwy. Jest, jak jest – pod każdym możliwym względem – dla kobiet, a one jednak to życie ogarniają i cieszą się z niego. Szanuję.
ŚW: Nie wiem, czy mogę spytać…
TŻ: Dawaj! Lubię niewygodne pytania!
ŚW: Ile miałeś dziewczyn w Śremie?
TŻ: Trzy.
ŚW: Jak się czujesz, gdy mijasz je gdzieś w mieście?
TŻ: Dwa z trzech moich rozstań były jak najbardziej pokojowe, dlatego nie ma żadnego kwasu, gdy się spotykamy. Myślę, że jak ktoś jest dorosły i potrafi na pewne rzeczy spojrzeć z dystansu, nie ma o co drzeć kotów. Mijamy się po prostu na ulicy, „siema-siema” i każdy dalej jest człowiekiem.
ŚW: Jak wyglądała twoja przemiana z prezentera TV Relax w… Żaku Motywator (?)/w ciebie obecnie?
TŻ: Ludzie lubią przyszywać mi łatkę celebryty, czego ja bardzo nie lubię, i wpychać mnie w swoje różne wyobrażenia na mój temat. Moje śremskie życie na świeczniku faktycznie zaczęło się od lokalnej telewizji. Potem była rada miejska. Aż finalnie stałem się zawodowym sportowcem.
Teraz zaś mam spokojne życie. Siedzę przed laptopem; literki sklejam w słowa, słowa w zdania, a zdania w książki. Dobrze mi z tym.
ŚW: Masz czasem dość aktywności medialnej?
TŻ: Są takie dni, że najchętniej bym usunął Instagrama i Facebooka i nie pojawiał się tam przez następne pół roku. Ten stan najczęściej przechodzi mi po kilku dniach [śmiech]. Wydaje mi się, że jestem na takim etapie budowania mojej social-mediowej społeczności, że regularna aktywność z mojej strony jest konieczna. Nie mogę nagle zniknąć. Oczywiście czasem występuje „przebodźcowanie” i zmęczenie materiału, ale jednak – ja to po prostu lubię.
ŚW: Nie wierzysz w Boga (w Twoim facebookowym poście pisanego z małej litery).
TŻ: Dlaczego z małej? Bo nie chodzi mi tylko o naszego chrześcijańsko-katolickiego „Boga”, ale w ogóle o tę tzw. istotę wyższą. W Latającego Potwora Spaghetti też nie wierzę [śmiech].
A dlaczego nie wierzę? Nie mam zielonego pojęcia! Po prostu przyszedł w moim życiu taki czas, kiedy dowiedziałem się, czym jest ateizm. Przeczytałem książkę Richarda Dawkinsa pt. „Bóg urojony” i poszedłem tą ścieżką. Chyba nie lubię myśleć, że jest nad nami jakaś siła i wszystko jest gdzieś zapisane. „Jak będziesz przestrzegał zasad, to pójdziesz do nieba, a jak nie – to pójdziesz do piekła”. No nie! Masz być dobrym człowiekiem, bo po prostu wypada być dobrym człowiekiem. Nie dlatego, że się boisz kary za złe zachowanie.
Długi czas miałem tak, że ten mój ateizm objawiał się dość dużą niechęcią do ludzi, którzy chodzą do kościoła. Z wiekiem mi to okrzepło. Akceptuję ich, dopóki oni akceptują mnie. W przeciwnym wypadku lepiej się zamknąć i nie rozmawiać, bo to nie ma większego sensu.
ŚW: Czyli kiedyś byłeś wierzący?
TŻ: Właśnie nie wiem. Chodziłem do kościoła, bo babcia i rodzice chodzili do kościoła. Chodziłem na religię, bo wszystkie inne dzieci chodziły na religię. [pauza] Ale nie pamiętam, żebym kiedykolwiek szczerze się pomodlił. Oczywiście rano i wieczorem mówiłem paciorek (do 8. roku życia mieszkałem z dziadkami), ale było to dla mnie takim samym obowiązkiem jak umycie zębów.
Chyba nigdy nie wierzyłem. Byłem nieświadomie niewierzący.
Mój ojciec lubi opowiadać anegdotkę o tym, jak byłem mały i zabierali mnie w wózku do kościoła. Gdy tylko przekraczali próg świątyni, zaczynałem płakać. Gdy się wycofywali, uspokajałem się [śmiech].
ŚW: Czy planujesz swoje dziecko/dzieci wychowywać w Śremie?
TŻ: W tym momencie nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie. Śrem z wielu względów jest spoko miastem. Ma też sporo minusów. Jest małą miejscowością, co oznacza mniej możliwości dla dzieciaków. Naprawdę nie wiem.
ŚW: Co byś zmienił w Śremie?
TŻ: Wiesz, że wiele osób mnie znielubi, jeśli szczerze odpowiem na to pytanie! [śmiech] Jeśli mam powiedzieć o moich realnych marzeniach (bo mogę oczywiście życzyć sobie, żeby nie było korków albo innych górnolotnych pierdół), to chciałbym, żeby ludzie w Śremie bardziej się angażowali. Nie tylko w kwestii wyborów samorządowych, ale też w różne inicjatywy oddolne. W Śremie rodzi się ich dużo, ale szybko umierają.
ŚW: Bardzo dziękuję za rozmowę.
TŻ: Dzięki również, było mi bardzo miło.
Wywiad pierwotnie opublikowano 26 listopada 2021.
Zdjęcie | prywatne archiwum