Śremski Wywiad: Cześć, Iza!

Izabela Wojciechowska: Cześć!

ŚW: Może zacznijmy od nieco spóźnionych gratulacji. Rok temu obroniłaś magisterkę.

IW: Tak, dziękuję bardzo.

ŚW: Pomysł na nasze wywiady jest taki, żeby lepiej poznać ludzi związanych ze Śremem. Na początku pada zawsze kilka szybkich pytań. Twój ulubiony kolor?

IW: Fioletowy.

ŚW: Ulubiony film?

IW: Raczej nie mam. Jestem mało filmowa. Wolny czas staram się spędzać w sposób jak najbardziej aktywny.

ŚW: Pomijam więc pytanie o ulubiony serial…

IW: [śmiech] O książkę też nie musisz pytać.

ŚW: Ulubiona piosenka?

IW: I Ciebie też, bardzo.

ŚW: Twoje ulubione danie?

IW: Generalnie kuchnia azjatycka.

ŚW: Ulubiony drink?

IW: Aperol.

ŚW: Czy nadużywasz jakiegoś słowa?

IW: Musiałabym zapytać znajomych…

ŚW: Gdybyś była zwierzęciem, byłabyś…

IW: Tygrysem!

ŚW: Czego się boisz?

IW: Samotności.

ŚW: Czy czujesz się lubiana w Śremie?

IW: Raczej tak. Staram się dbać o swoją renomę/reputację (jako nauczyciel jestem w naszym mieście osobą publiczną). Nie słyszałam żadnych wrednych plotek na swój temat. Kieruję się w życiu zasadą: traktuj innych, jak sam chciałbyś być traktowany.

ŚW: A czy ty kogoś nie lubisz w Śremie?

IW: Uważam, że życie jest zbyt krótkie, żeby mieć wrogów. Nienawidzę mieć wrogów, czy w ogóle osób, z którymi mam jakieś zatargi. Po prostu mnie to męczy. [pauza] Niestety jest w Śremie jedna osoba, która mocno mi kiedyś podpadła. Chciałam się z nią pogodzić, ale nic z tego nie wyszło.

ŚW: Zróbmy mini-przegląd twoich pasji. Sport, muzyka, modeling, podróże, kuchnia… Zacznijmy od ostatniego. Prowadzisz profil na Instagramie @taste_ofyourlife, gdzie dzielisz się swoją kulinarną (vege) aktywnością. Skąd pomysł?

IW: W sumie nie jestem ani wegetarianką, ani weganką. Bardzo ograniczam spożywanie mięsa, ale nie jest tak, że nie jem go w ogóle. Sporadycznie zdarza mi się zjeść np. burgera wołowego. Natomiast lubię majsterkować w kuchni, poznawać nowe smaki, kombinować. Przyznaję, że profil ostatnio się trochę zastał. Na studiach, gdy miałam więcej wolnego czasu, mogłam mu się bardziej poświęcać. W kuchni byłam w stanie spędzać całe dni. Lubiłam też zaskoczyć znajomych jakimś nietypowym daniem, kiedy wpadali w odwiedziny. I to właśnie oni namówili mnie, żebym założyła profil.

ŚW: Przejdźmy do modelingu. Sądząc po zdjęciach, nie wstydzisz się odsłaniać swojego ciała. Lubisz je pokazywać?

IW: Kiedyś lubiłam bardziej i miałam do tego luźne podejście. Dzisiaj jestem nauczycielem. Wiem, że wymaga to ode mnie… [zastanowienie] grzeczniejszego ubierania się. Szczerze mówiąc z początku bardzo się przejmowałam tym, żeby „godnie” się prezentować. Ale ostatnio – po roku – doszłam do wniosku, że życie zawodowe nie powinno w ten sposób odbijać się na moim życiu prywatnym. Rozumiem, że w pracy muszę ubierać i zachowywać się odpowiednio, ale nie chciałabym pozwolić, aby moja praca w jakiś sposób mnie ograniczała. A mogę nazwać się kobietą otwartą, myślę nawet, że wyzwoloną. Znam swoją wartość. Przyznaję jednak, że w Śremie w stroju kąpielowym pokazuję się już tylko sporadycznie (chyba, że na basenie, ale tego wymaga ode mnie praca trenera). Afiszowanie się nagością w naszym mieście ograniczyłam. Jeśli wyjeżdżam na wakacje, jestem wśród obcych ludzi, totalnie nie mam z tym problemu. Wtedy mogę odsłonić się nieco bardziej. W Śremie uważam.

ŚW: A jaką rolę w tym wszystkim odegrał twój Instagram?

IW: Dostałam informację, że niektórzy moi uczniowie wymieniają się w wiadomościach prywatnych moimi zdjęciami. Przyznam, że wolałabym o tym nie wiedzieć. Takie rzeczy oczywiście się dzieją i to jest normalne, ale jednak mnie to skrępowało.
Moja babcia zawsze powtarzała, że „niech się wstydzi ten, kto patrzy”.

ŚW: Pracujesz w Zespole Szkół Ekonomicznych w Śremie. Spełniasz się jako nauczycielka?

IW: Zacznę od tego, że nie wyobrażam sobie mieć pracy siedzącej; w banku, czy w księgowości. Praca wuefisty w tym zakresie na pewno bardziej mi odpowiada. Musiałam jednak zmierzyć się na początku z kilkoma wyzwaniami, np. małą różnicą wieku między mną, a moimi uczniami. Bardzo się bałam, czy będę w stanie wywalczyć sobie u nich respekt. Chciałam też, żeby na moje zajęcia przychodzili z przyjemnością.

O ile chłopakom zawsze wszystko się podoba: czy gramy w piłkę nożną, czy siatkową, czy w ping-ponga, o tyle z dziewczynami trzeba trochę więcej pogłówkować. Jestem pozytywnie nastawiona i wierzę, że współpraca będzie układać się pomyślnie dla obu stron. Myślę, że z czasem będzie mi łatwiej, gdy moja pewność siebie i „pozycja” w szkole wzrosną.

Czy spełniam się jako nauczycielka? Nie potrafię jeszcze w tym momencie życia i kariery na to odpowiedzieć.

ŚW: Jak powinno się zachęcać śremską młodzież do sportu?

IW: Takie samo pytanie dostałam na rozmowie kwalifikacyjnej [śmiech]. Wg mnie powinno się rozmawiać z młodymi ludźmi, zaciekawiać (ja np. moich uczniów wzięłam raz na lekcję boksu, raz na siłownię), dawać im możliwość spróbowania różnych form aktywności fizycznej i uświadamiać o zaletach wynikających z uprawiania sportów.

ŚW: Jesteś trenerką pływania i instruktorką fitness. Czy potrafisz traktować to wyłącznie jako pracę, czy w pewnym momencie między tobą a klientami wytwarzają się jakieś mocniejsze relacje?

IW: Prowadzę zajęcia dla dzieci, ale też dla osób starszych. Dzieciaki często się do mnie przytulają. Widać, że potrzebują więcej empatii i opiekuńczości z mojej strony. Dla starszych osób zajęcia ze mną są jednym z wielu punktów dnia, więc najczęściej nie mają czasu na pogawędki. Zresztą ja też zazwyczaj mam grafik wypełniony po brzegi i pędzę z jednych zajęć na drugie.

ŚW: Dużo podróżujesz i uprawiasz coś, co na potrzeby naszej rozmowy, nazwałem sobie „turystyką ekstremalną”. Co zrobiłaś najbardziej rock’n’rollowego?

IW: Bardzo lubię podróżować i w miarę możliwości staram się spontanicznie wyjeżdżać. Na ostatnim roku studiów wyjechałam np. na Erasmusa. Byłam w Chorwacji, w Splicie. Zwiedziłam, ile tylko mogłam. Miałam też okazję sprawdzić się m. in. na „zip-line” w Omiš. To jest taki zjazd na linie między wzgórzami. Widoki były niesamowite! Musiałam to uwiecznić i udostępnić na Instagramie.

A raz byłam z grupą studentów na raftingu – czyli rzecznym spływie. Dodatkowo skakaliśmy wtedy ze skał do wody. Do wyboru mieliśmy wysokość 7 albo 11 metrów. Oczywiście wybrałam wyższą skałę. Nawet nie bardzo sią bałam. Wystarczyło zrobić krok w przód, a później już… niech się dzieje wola boża [śmiech]. Znajomi byli trochę wkurzeni, bo pan instruktor sfilmował jedynie mój skok, ponieważ skakałam ostatnia [śmiech]. Pamiętam, że było wtedy tak okropnie zimno, że każdy po powrocie trzy godziny spędził w dresie i pod kocem, z ciepłą herbatą. Byliśmy wycieńczeni.

ŚW: A masz jakieś podróżnicze marzenie?

IW: Odwiedzić wszystkie kraje w Europie. Państwo po państwie, krótkimi wyjazdami. W ostatnie Boże Ciało byłam np. w Marsylii. I w podróży lubię przede wszystkim kontakt z przyrodą, krajobrazy, woda. Zabytki mnie nie interesują. Nie ograniczam się tylko do naszego kontynentu. Jeśli tylko czas i zdrowie pozwoli, jestem otwarta na kraje bardziej egzotyczne.

ŚW: Wróćmy do Śremu. Co cię w nim wkurza?

IW: Jest to małe miasto i każdy każdego zna. Gdy jesteś osobą publiczną, często przyczepiają ci łatki. Oceniają cię, chociaż nie wiedzą, co dzieje się w twoim życiu.

ŚW: A czy i za co lubisz Śrem?

IW: Lubię nasze miasto. Mamy Wartę, wały, dużo parków, w ogóle dużo zieleni. Myślę, że przyrodnicze aspekty Śremu są jego największym plusem.

ŚW: Jesteś typem imprezowiczki?

IW: Zdecydowanie!

ŚW: Lubisz imprezować w Śremie?

IW: Już nie [śmiech]. Moje przyjaciółki podczas wyjścia nad jezioro mówią, że czują się staro, gdy co drugi nastolatek (uczeń) mówi do mnie „dzień dobry” [śmiech]. Ale dla mnie jest to oznaka sympatii i nie przeszkadza mi to.

ŚW: Czy jesteś podrywana w Śremie?

IW: [śmiech] Jestem osobą otwartą i nie ukrywam, że lubię poznawać nowych ludzi. Nie mam problemu z nawiązywaniem znajomości czy rozmową z innymi, ale w jej trakcie nie zastanawiam się nad tym, czy ktoś mnie właśnie podrywa. Zdaję sobie sprawę, że mogę uchodzić za kobietę kontrowersyjną, a to na pewno bardziej zwraca uwagę, czy wręcz przyciąga.

ŚW: Ostatnie pytanie: czy planujesz wrócić do śpiewania?

IW: Śpiew i sport były moimi największymi pasjami. W pewnym momencie brałam nawet lekcje śpiewu (u Julii Bartkowiak). Występowałam również na Zaduszkach w liceum na Poznańskiej. Ludzie mówili mi, że podobały im się moje interpretacje utworów. Wydźwięk był raczej pozytywny. Bardzo to lubiłam. W końcu jednak musiałam wybrać między karierą muzyczną, a sportową.

ŚW: Bardzo ci dziękuję za rozmowę.

IW: Ja również dziękuję, było bardzo miło.


Wywiad pierwotnie opublikowano 1 lipca 2022.
Zdjęcie | prywatne archiwum